Image
image
image
image


Wie ben ik ?


  Mijn naam is Peter Zuiderwijk

Ik ben geboren in 1952 in Poeldijk en opgegroeid in een gezin met vier kinderen. Mijn vader was Wim-van HZ en mijn moeder Tonia Witkamp.

Als klein kind ben ik ten prooi gevallen aan angstaanvallen en het heeft tot in mijn twintiger jaren geduurd voordat daaraan een einde kwam. Het kon me zo maar overvallen, ongeacht waar ik was, maar veelal tijdens omstandigheden waarin ik alleen was of niet gemakkelijk ‘weg kon’, zoals in een kerk. Het is me nog niet duidelijk geworden waar het vandaan kwam en ik zal er wel overheen zijn gegroeid maar als ik toen wist wat ik nu weet dan was ik zeker naar een alternatieve genezer gegaan. Dit was schijnbaar niet het gebied voor de reguliere dokter.

Na een gezellige tijd op de lagere school kwamen de moeilijkere jaren op het voortgezet onderwijs. Ik moest echt tijd steken in deze studie en soms kwam ik pesterijen tegen.
Met wat extra hulp en extra tijd heb ik uiteindelijk de HAVO afgemaakt op het St. Janscollege in Den Haag. Verder was het een tijd waarin meisjes komen en gaan. Soms maak je wel eens fouten waarbij je niet de gelegenheid meer krijgt om iets uit te leggen of goed te maken.

Ik kwam van kleins af aan al veel op de veiling maar gezien de studie zou het niet vreemd zijn geweest als ik bij een verzekeringsmaatschappij of bank terecht zou zijn gekomen. Het werd echter toch de veiling waar ik in 1971 begon bij de Begro, een exportbedrijf in groenten en fruit op Duitsland. Een mooie ervaring maar via enkele korte omzwervingen kwam ik uiteindelijk terecht bij Piet Hanemaaijer, een commissie- en groothandel in groeten en fruit, het soort bedrijf zoals ook mijn vader had.

In 1977 ben ik getrouwd met Thea Zuidgeest en wij werden de gelukkige ouders van vijf kinderen.
Thea was er altijd voor de kinderen en zij was degene die, als het eens wat minder liep, zeker met de opgroeiende kinderen, altijd bleef praten om de situatie voor iedereen weer acceptabel te maken.
We zijn er allebei dan ook trots op dat iedereen buitenshuis leeft, een goede partner heeft en nu zelfstandig hun verdere pad gaan. We zijn blij om te zien hoe ze aan hun eigen geluk blijven werken.

Op het werk was ik naast het administratieve deel ook dagelijks op de werkvloer om de verladingen voor de klanten te regelen en daarbij moesten regelmatig de handen uit de mouwen. Was er in het begin nog een stabiele uitbouw van de bestaande werkzaamheden, zo kwamen er in de jaren negentig meer productspecialismen bij. Dat hield natuurlijk ook in dat er meer mensen bij kwamen, nieuwe programmatuur moest worden ontworpen enz. Daar werd nog een schepje bovenop gedaan in 1996 toen veel samenwerkende groenteveilingen opgingen The Greenery. Daarbij waren nogal wat telers die afzetkanalen zochten buiten deze nieuwe veiling om en deze ook o.a. vonden bij ons bedrijf. De elektronische aanvoer werd gestart, er kwam een stuk export bij en het liep, als altijd voorspoedig met het bedrijf. Daarnaast ben ik vele jaren voorzitter van Handbal Verburch geweest en ook daar gingen heel wat uurtjes inzitten.

Ik kreeg ondertussen meer lichamelijke klachten en mensen om me heen waarschuwden me menig keer. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel was echter te groot om dingen niet volledig af te maken en ik wilde er een ander, als die er al was, niet mee opzadelen.
De man met de hamer kwam hard, heel hard.
Alle stress uitte zich op mijn hart. Nee, het was geen hartaanval maar mijn hart ging zo tekeer dat het uit zijn voegen leek te barsten, trillingen en verstijving over het gehele lichaam en liters zweet.
In het ziekenhuis kon men niets vinden maar regelmatig liet mijn hart weten dat ik te ver was gegaan. Zo kwam ik terecht bij Aad Persoon, paranormaal genezer in Monster.

Het blijkt achteraf niet de eerste keer te zijn geweest dat ik met het spirituele in aanraking kwam. Ik zal een jaar of vijftien zijn geweest toen ik sterke gevoelens had om geestelijke te worden. Ik had daarover al het een en ander gelezen en was daar enige tijd serieus mee bezig.
Waar het vandaan kwam weet ik niet echt maar tijdens een van de behandelingen bij Aad Persoon vroeg ik of ik in contact zou mogen komen met mijn geleidegidsen. Aad antwoordde er eigenlijk direct positief op. Op dat zelfde moment wist ik wel dat dit nog even zou duren. Ik kon toen echter niet vermoeden dat er toch nog vele jaren voorbij zouden gaan voordat dat zou gebeuren alsook de manier waarop.

In die tijd zijn mijn werkzaamheden 'genormaliseerd', zijn er enkele boeken op mijn pad gekomen en werd de weg schijnbaar vrijgemaakt om eens na te denken over wat ik nu eigenlijk écht zou willen. Er is immers nog ‘leven’ na het ‘werkzame leven’ (en ook tijdens je werkzame leven, trouwens).

Monique van Leeuwen, ons Petekind, verbleef met haar man Robert Bruggeman (zie onder links Robert Bridgeman) in Vietnam. We hadden elkaar al een paar keer gesproken en ik wist al wel dat hij iets voor mij ging betekenen, al had ik er op dat moment nog geen idee van wat dat kon zijn.
Monique raakte in verwachting en toen ze vertelde dat ze in Nederland wilde bevallen wist ik dat de tijd was gekomen. Robert ondersteunde bedrijven en mensen en gaf cursussen. Een van die cursussen heette toen Discover Your Potential en dat bleek precies wat ik nodig had. Ondanks het idee dat ik nog weinig spiritueels in mij had, werd mijn gevoel daar wel verder naar toe getrokken.
Thuis pakte ik mijn yoga weer op en door Robert begon ik ook met mediteren. De afbakening van mijn pad werd pas helemaal duidelijk toen ik, met de nodige twijfels vooraf, in aanraking kwam met Reiki.

Daarbij ontmoette ik Master Teacher Lee Wei-De, zeg maar gewoon Steve. Geboren Australiër, was Kung Fu leraar waarbij hij had geleerd dat als hij iemand kon verwonden, hij ook moest kunnen helen. Hij studeerde acupressuur, kruiden, massage, traditionele Reiki, kristal heling, enz. Hij ging naar Thailand om Pranic healing te studeren en raakte daar verder vertrouwd met de buitengewone krachten van energie. Met zijn bijzondere gaven besloot hij uiteindelijk onder de naam Siam-Reiki™ zijn kennis te delen en bezocht een groot aantal landen in de wereld, waaronder Nederland.

Na een dag theorie en zelfbehandeling mocht ik op de tweede dag van de Reikicursus beginnen met het geven van een behandeling aan iemand anders. Daarbij ontstond het eerste subtiele, maar bewuste contact dat ik mocht leggen met mijn gidsen. Waar ik bij de eerste drie handposities zoiets had van ‘Vertel mij maar wat er moet gebeuren maar ik voel niks!’, raakte daarna alles in een bijzondere stroomversnelling.
De eerste gevoelens van de energie, de eerste vragen aan mijn gidsen die werden beantwoord, ik kon zelfs achterhalen waar de energie het sterkst naar toe ging. Op dat moment kon ik niet zeggen waarom de energie naar dat deel van het lichaam ging maar die duidelijkheid kwam al snel in het nagesprek.
Dit was voor mij!!! Het kunnen helpen van mensen. Het spirituele waar ik al langer mee bezig was en nog meer dingen vielen op z’n plaats. En na de tweede behandeling werd dat alleen maar bevestigd. Ik had waarlijk mijn passie gevonden.

Ik had wel wat uit te leggen toen ik al direct na de cursus met en behandeltafel thuis kwam.
Thea, mijn vrouw, kon zich natuurlijk niet echt verplaatsen in mijn situatie. Het heeft enige tijd geduurd voordat ze zich op ermee haar gemak voelde maar toen zij eenmaal zag dat ik er ook serieus werk van maakte, vond ze toch haar rust. Ook de verhalen van cliënten deden haar beseffen dat er meer gebeurde tijdens een behandeling dan dat we met ons denkhoofd kunnen beredeneren.

Toen onze kinderen het huis uit waren, hebben we allebei onze eigen werkkamer gecreëerd.
Lange tijd heb ik belangeloos behandelingen gedaan. Nu ben ik bezig om mijn huidige werk wat meer los te laten en te vervangen door een Reiki praktijk. Een nieuwe stap is gezet en ik hoop dat de Voorzienigheid het door mij gekozen pad zal blijven bevestigen.











image


image
image
image